Liczba torów w profilu sufitowym odpowiada liczbie tkanin przesuwanych niezależnie od siebie. Pomyłka na tym etapie jest kosztowna, bo dodanie toru wymaga wymiany całego profilu i uchwytów. Poniżej rozpisane są trzy typowe warianty wraz z ich zastosowaniem i wymaganiami montażowymi.

Kiedy wystarcza jeden tor?

Wersja jednotorowa obsługuje pojedynczą tkaninę: samą zasłonę albo samą firanę. Sprawdza się przy oknach, na których zamontowano już roletę, oraz w pomieszczeniach o minimalistycznej aranżacji, gdzie tkanina pełni funkcję dekoracyjną.

Profil jednotorowy jest najwęższy z całej grupy, przez co pozostaje najmniej widoczny przy suficie. To argument przy niskich pomieszczeniach, gdzie każdy centymetr wysokości działa na proporcje wnętrza.

Co daje drugi tor?

Dwa tory pozwalają zawiesić firanę bliżej szyby i zasłonę od strony pomieszczenia, każdą na osobnym prowadzeniu. Dzięki temu w ciągu dnia można rozsunąć samą zasłonę, zostawiając firanę na całej szerokości okna.

To najczęściej wybierany wariant w salonach i sypialniach. Układ dwutorowy daje pełną kontrolę nad dwoma poziomami prywatności, bez konieczności zdejmowania którejkolwiek z tkanin.

Do czego potrzebny jest trzeci tor?

Trzeci tor wykorzystuje się przy bardziej rozbudowanych aranżacjach: dwie zasłony i firana, panel dekoracyjny albo tkanina sezonowa wymieniana w cyklu rocznym. Pojawia się też w przestrzeniach komercyjnych i hotelowych.

Profile trzytorowe są szersze i cięższe, dlatego wymagają gęstszego rozstawu uchwytów sufitowych. Uchwyty przeznaczone do wersji dwutorowej nie pasują do trzytorowej i odwrotnie.

Gdzie porównać dostępne warianty?

Przy wyborze liczą się trzy rzeczy naraz: liczba torów, długość profilu i dostępność akcesoriów uzupełniających. W ofercie sklepu Mardom można znaleźć profile aluminiowe od wersji dwutorowej slim w długości 240 cm, przez trzytorowe odcinki od 160 cm, aż po osobną kategorię akcesoriów z łącznikami i uchwytami sufitowymi sprzedawanymi w kompletach.

Osobna kategoria akcesoriów ma praktyczne znaczenie przy rozbudowie i wymianie pojedynczych elementów. Zgubiony lub pęknięty uchwyt nie wymusza wtedy wymiany całego systemu.

Jak dobrać długość profilu?

Profil powinien wystawać poza wnękę okienną na tyle, by rozsunięta tkanina nie zasłaniała szyby. Przy standardowych oknach oznacza to kilkanaście do kilkudziesięciu centymetrów zapasu po każdej stronie.

Gdy potrzebna długość przekracza dostępny odcinek, stosuje się dwa profile z łącznikiem. Miejsce łączenia wypada wtedy najlepiej poza obrysem okna, gdzie tkanina rzadziej się zatrzymuje.

Co policzyć przed zamówieniem?

• liczba tkanin przesuwanych niezależnie, czyli liczba torów
• długość profilu z zapasem po obu stronach wnęki
• liczba uchwytów sufitowych, około jeden na 50 cm
• łączniki przy każdym styku odcinków
• żabki lub agrafki w liczbie zależnej od gramatury tkaniny

Ostatni punkt bywa pomijany, a decyduje o wyglądzie górnej krawędzi tkaniny. Zbyt mała liczba żabek daje szerokie, płaskie fałdy, zbyt duża utrudnia pełne rozsunięcie zasłony.

Czy profil można ukryć po montażu?

Tak, i najczęściej stosuje się do tego listwę maskującą mocowaną przy suficie. Profil, uchwyty oraz górne krawędzie tkanin zostają wtedy schowane, a przy oknie widać jedynie opadający materiał.

Rozwiązanie to jest alternatywą dla zabudowy z płyty gipsowo-kartonowej i nie wymaga prac mokrych. Listwę montuje się na klej, a jej wyprofilowanie pozwala dodatkowo umieścić taśmę oświetleniową.

Decyzja o liczbie torów porządkuje więc cały późniejszy montaż: określa szerokość profilu, typ uchwytów i ich rozstaw. Warto podjąć ją na etapie planowania tkanin, a nie po zakupie profilu.